18.Hepimiz Derin’in annesiyiz :)

Derin’i tıp fakültesinden çıkarırken  içimde hem inanılmaz bir rahatlama hem de “ya gerçekten kaldıramazsa bu yolculuğu” korkusu vardı.  Aldığım riskin farkındayım ama bu onun için son çare olabilir.

Ambulansa binip, yola çıktığımızda biraz daha rahatlamıştım. 5 saatin sonunda yeni hastanemize geldik. Derin 2. ayının sonunda 3. yoğun bakımına yerleşmişti. Biz Anıl’la dışarıda beklerken Doktorumuz Vedat bey ilk muayenesini yaptı ve yanımıza geldi; “Derin çok yıpranmış, solunum yolu fazla tahriş edilmiş. Başta söylediğim gibi size iyileşme garantisi veremem ama Amerika’da yeni uygulanmaya başlayan, güçlü bir mantar tedavisi var, onunla devam edeceğim, Umarım sonuç alabiliriz.”
Açıklaması umut vaad etmiyordu ama bizim için yine de bir umuttu. “İnşallah” dedik, inşallah her şey yoluna girer…

Ben hamileliğimin başından beri Kütahya- Eskişehir arasında gidip gelmiştim. Şimdi artık evimdeyim ve Derin’ de evine çok yaklaştı. Onu her gün 2 kere görme hakkım var.

Buradaki hemşirelerle sohbet etme şansım da oldu. Daha öncekilerden o kadar farklılar ki. İnanın her ziyaret sonrası eve  gönül rahatlığı ile döndüm. Şefkat dolu hepsi. Derin’e bakışları bile o kadar anaç ki onları böyle görmek beni daha da umutlandırıyor. Üstelik yoğun bakım gerçekten olması gerektiği gibi; tertemiz.

İstanbul’daki 4. günü Derin’in. Yine kahvaltımı yapıp, erkenden çıktım evden. Görüş saati 10.00 ama ben hep erkenden hastaneye gidiyorum. Yakınında olmak iyi geliyor.
Yoğun bakıma çıkmadan önce doktorun yanına uğrayayım dedim. Doktor beni görünce, yüzünde keyifli bir ifade belirdi. Bu; “güzel haberlerim var” demekti. “Birlikte çıkalım yoğun bakıma isterseniz” dedi. soran gözlerle “tamam” dedim.   Asansöre bindiğimizde anlatmaya başladı; Derin sabah ciğerindeki hortumu çıkarttı. Ben korku dolu bir bakış attım. Doktor tebessümle devam etti;
– Biz de madem istemiyorsun sana bir şans verelim dedik yeniden takmadık.
– Ee.. ??
– Şuan nazal yolla oksijen veriyoruz ve bunu yapabildi. Derin daha iyi diyebilirim ama yine de beklemek lazım.
Asansörde 2 kişi daha vardı. Benim sevinç içerisinde ” gerçekten mi, bu çok güzel haber” diye bağırmama gülümseyerek tepki verdiler. Onlar bile sevindi.
Doktor ile birlikte Derin’in yanına geldik. Derin gerçekten daha iyi görünüyor, Sadece 4 günde… Hemşireler sevincimi paylaşıyor. Sanki hepimiz Derin’in annesiyiz. 🙂

İyi ki geldik buraya Derin,  İyi ki…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir