2. Bu işte bir terslik var!

Kendime gelmem zaman aldı. Hiç aklıma gelmemişti onun karnımda öleceği. Kürtajla aldıkları zaman kendimi nasıl hissettiğimi anlatamam. Ölmüştü, alınması gerekiyordu. Olması gereken buydu ama benim içim içimi yiyordu. Bayıltılana kadar okşadım onu hatta almasınlar istedim. Sonra oldu bitti işte.

Bu olaydan 5-6 ay kadar sonra yeniden hamile kaldım. Bu arada işe de geri dönmedim. Bebek olsun öyle dönerim gibi bir psikoloji hakimdi. Ama bu hamileliğim baya kısa sürdü öğrendikten birkaç gün sonra kanamam geldi ve bu ufaklık sessiz sedasız çıktı annesinin hayatından…

Artık pişmiş miydim hazırlıklı mıydım bilemiyorum ama bu sefer hayata adapte olmam çok uzun sürmedi.

Bu kayıpların bir nedeni olmalı deyip detaylı test, tahlil, muayene ne varsa yaptırdım; yok! Hiç bir şey çıkmadı. Tıp bulamadığı şeylere tanı olarak ” rastlantısal” der geçer. Bana da öyle dediler. E sorun yoksa çalışmalara devam dedik. Beklememiz gereken süreyi bekleyip yeniden hamile kaldım. Çok kolay hamile kalıyorum ama durduramıyorum işte.  Bu sefer düşük önleyici ne kadar şey varsa yaptım. Kendime yaptığım iğnelerin sayısını bilmiyorum. İlaçlar, egzersizler, neler neler… Ama bu hamileliğim tuhaf, diğerleri gibi değil; ölmek istedirtecek cinsten bir ızdırabım var. Yatakla tuvalet arasında gidip geliyorum. Bu kadar kusmaya -üstelik hiç bir şeyi yiyemiyorken- bu çocuğu ağzımdan düşürüp tıp litaretüründe bir ilk olmassam şaşarım.

Hamileliğimin daha 5. Haftasındayken bakıma muhtaç, yatağa bağlı bir hale gelmiştim. Gurbette yalnız olunca böyle günlerde göt gibi kalıyorsun. Baktık olmuyor, annemle babamı çağırdım benim hamilelik belli ki böyle geçecek Kütahya’ya gitmekte fayda var zira annem de babam da bana çok iyi bakar bunu biliyorum. Biz giderken kocam arkamızdan el salladı. Yani onun çalışması gerekiyor evde kalıp bana bakamayacağı kesin de insan bir bozuluyor hani; kötü günde ananın evine döneceksen yemişim yuva kurmayı. Çok fena bir haldeyim. Herşeye kusasım var; yediğime, içtiğime, gördüğüme,duyduğuma,sevgime, öfkeme ki kusacak bir şeyim kalmadı artık.

Insanlar hamileliklerinde  kilo alırken ben kilo veriyorum. 4.aya girdik bende en ufak bir düzelme yok, katlanarak devam ediyor sıkıntılarım. Sık sık hastahaneye kaldırılıp duruyorum. Bulantı serumlarının faydasını bir yana bırakın, daha görünce kusmaya başlıyorum. Bir keresinde oksijen maskesini yüzüme dayandıkları an kustum. Oksijen bile midemi bulandırdı.  Alerjilerim, zırt pırt tansiyon düşmelerim, şiddetli karın ağrılarım,10 günü bulan kabızlığım (hoş ne yiyorum da ne çıkaracağım) … Sonuçta bir hamilelikte yaşanabilecek bütün sıkıntıları düşünün 2 ile çarpın işte o haldeyim.
Her ne kadar mızıldanıp duruyor gibi görünsem de bakmayın ödüm kopuyor onu da kaybederim diye ama Allah ne nasip ettiyse onu yaşayacağımı biliyorum. O yüzden akışına bıraktım… Sadece ölüp ölüp diriliyorum.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir